[EHgakuen] Fic : Another Nightmare, the other message

posted on 05 Apr 2011 17:30 by bailian in EHgakuen, fic
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
ซึ่งเป็นอีเว้นท์ย่อยของ
 
 
 
 
*********************************
 
 
 
 Main Character : เร็น
 
 
เหมือนจะต่อเนื่องมาจาก >> อันนี้ <<
 
 
 
 
 
 
 
Another Nightmare, the other message
 
 
 
‘อืม...’
 
ร่างคุ้นตานั้นนั่งหันหลังให้เขา และกำลังจูบอย่างเร้าร้อน
ฝ่ายตรงข้ามลากไล้จากริมฝีปากลงมาที่ลำคอ เคลื่อนตัวเลื่อนใบหน้าลงต่ำทำคิสมาร์กทีละจุดๆ อย่างเชื่องช้า
บ้างก็สลับจูบและใช้ปลายลิ้นเลียไปทั่วแผ่นอกของอีกฝ่าย
 
‘คิก...รู้สึกดีจัง’
 
ทั้งที่มองเห็นไม่ชัด แต่จากการขยับกายบอกให้เขารู้ว่าการเล้าโลมถูกใจเจ้าของเสียงนั้นมาก
สองมือที่เขาจำได้ว่าเคยกุมมือเขาอย่างหลวมๆ ถูกดึงให้ไปกอบกุมเบื้องล่างอีกฝ่าย
มันเริ่มขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงหอบของทั้งสองสอดประสานราวกับขับร้องบทเพลงประสานเสียง
แล้วคู่กรณีที่เขาไม่เคยเห็นหน้าก็กระซิบริมหูคนรู้จักของเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
 
‘เร็วอีกสิ '
 
 
 
'ซุย....’
 
 
 
 
!!!!!!!!

 
 
 
ร่างสูงเชื้อสายจีนเจ้าของเตียงสีฟ้าสะดุ้งพรวดขึ้นมาจากการหลับใหล
สักพักเสียงไอดังค่อกแค่กราวกับคนจมน้ำก็ดังขึ้น
เขาสัมผัสได้ถึงมือของตัวเองที่ปิดปาก มันหยาบกระด้างและไร้ซึ่งความอ่อนโยน
หลังจากสูดลมหายใจเข้าไป พร้อมกับรวบรวมสติให้กลับคืน ลมหายใจที่ปั่นป่วนนั้นก็เริ่มกลับมาสงบนิ่งเช่นเคย
เร็น สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่อีกครั้ง แล้วค่อยๆ ผ่อนออกช้าๆ
 
 
ความฝัน
 
ริมฝีปากเค้นรอยยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน ความฝันพรรค์นั้นใช่ว่าจะไม่เคยเห็น น่าจะชินได้แล้วแท้ๆ
 
 
ก็แค่ความฝันที่เป็นความจริง
 
คำสบถจากปากพรั่งพรูอย่างอดไม่ได้
ถ้าหากใครมาได้ยินคงไม่เชื่อแน่ๆ ว่า “เด็กเรียน” อย่างเขาจะรู้จักถ้อยคำแบบนั้น
เร็นยกมือขึ้นปัดเส้นผมที่ปรกหน้าพร้อมกับเงยหน้าแล้วเอนตัวล้มลงไปข้างหลัง
 
ทั้งๆ ที่หยุดฝันอะไรแบบนี้ไปตั้งนานแล้ว ที่กลับมาอีกคงเป็นเพราะประโยคนั้นสินะ...

‘เพราะฉันเคยนอนกับผู้ชายคนนั้น’

เขารู้...รู้ดีว่าซุยพูดแบบนั้นออกมาตรงๆ เพราะต้องการแสดง “ความจริงใจ” และ “ความซื่อสัตย์” ให้เขาเห็น
แต่เพราะประโยคนั้นเองนั่นแหละ มันจึงช่วยไม่ได้
ที่หลังจากวันนั้นเขาจะคิดอะไรไร้สาระและหงุดหงิดเวลาเห็นซุย “แสดงความสนิทสนม” กับคนอื่น
เขารู้ว่ามันเป็นการหึงอย่างไร้เหตุผล
แน่นอนยังรู้ด้วยว่า การป้อนขนม กอดรุ่นน้อง และหอมแก้มเด็กคนนั้น เป็นเพราะ “ความเคยชิน” ไม่ใช่ “ความต้องการ”
เขาจึงเลือกไม่ลงมือ “ทำอะไร” ฝั่งตรงข้าม และแค่ “ยืมตัว” นิดๆ หน่อยๆ เป็นการ “ลงโทษ” เท่านั้น...
 
รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฎตรงมุมปากเมื่อนึกถึงปฎิกิริยาตอบสนองของคนที่โดนลงโทษ

อา...ใช่แล้ว ให้ความรู้สึกตอนที่เห็นฉันกอดจูบเด็กคนนั้นติดอยู่ในใจนายไปซะ

ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าซุยเคยทำอะไรมาบ้าง
ร่างกายทุกส่วนที่เขาได้สัมผัสเคยถูกสัมผัสจากคนที่เขาไม่รู้จัก ทั้งผู้หญิง...และผู้ชาย
แต่การรู้กับการเห็นมันต่างกัน
แถมตอนนี้ความอดทนของเขาก็ไม่มีอีกแล้ว ไม่สิ เขาจะไม่ทนอีกแล้วต่างหาก
 
เร็นยกมือมือขึ้นเบื้องหน้าตนเองพร้อมทั้งจ้องมอง
 
สามปี...เขารักเพื่อนของตัวเองมาตลอด
 
ไม่สิ
 
สามปีคือช่วงเวลาที่เขารู้ว่ารักเพื่อนของตัวเองต่างหาก ส่วนรักมานานแค่ไหน...ที่จริงแล้วเขายังไม่รู้
ในวันที่ซุยกะรู้ “ความจริง” ซึ่งเขาไม่เคยแสดงออกมา เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทุกอย่างเป็นเช่นเดิม
เขายอมแม้กระทั่งปฏิเสธหัวใจของตัวเองว่า ไม่เคยรัก แต่ซุย ไม่เชื่อ และบีบคั้นให้เขาต้องยอมรับมัน
 
มือข้างขวากำแน่นโดยไม่รู้ตัว
 
น่าหัวเราะ
ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ ไม่เคยสะกิดใจมาก่อนเลยแม้แต่น้อยว่า เขารัก
 
ถ้าไม่เป็นเพราะ “เหตุการณ์นั้น” และถ้าไม่เป็นเพราะเขา “เผลอ” ควบคุมตัวเองไม่ได้
บางทีคงไม่มีวันรู้ไปชั่วชีวิต...

‘บางทีกลับไปรักนายข้างเดียวอาจจะดีกว่า...’

เหมือนลมหายใจสะดุด...
คำพูดในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก และเขา “จงใจ” ให้ “เพื่อนคนนั้น” ได้ยิน
 
 
 
เจ็บไหมล่ะ ทรมานรึเปล่า
เจ็บแบบที่ฉันเจ็บ ทรมานเหมือนกับฉัน
ให้มันสาสมกับที่ฉัน 'เป็น' และ 'เคยเป็น'
 
 
 
เร็นเหยียดยิ้มอย่างสาแก่ใจเมื่อนึกถึงถ้อยคำในวันนั้นที่คาดว่าคงฝังติดอยู่ในหัวของซุยกะ
เขาพลิกตัว เอื้อมมือหยิบมือถือไล่กดข้อความอย่างไม่ยี่ระสิ่งใด
 
...ทั้งความเจ็บปวดของตัวเอง และความทรมานของคนที่เขารัก
 
เขาไม่ต้องการทะนุถนอมเหมือนซุยเป็นของล้ำค่า ไม่ต้องการร่วมรักกับซุยแบบคนอื่น
ดังนั้น เขาจึงตั้งใจว่าจะไม่อ่อนโยนถ้าไม่จำเป็น
 
เขาจะไม่ตามใจ จะเอาแต่ใจ จะเรียกร้อง จะต้องการ...


 
 
 
 
'อีกห้านาทีจะไปหา เปิดประตูไว้ด้วย’

 
 
 
 
 
[SEND]

 
 
 
 
 
 
 
นายจะทำเพื่อฉันสินะ
 
นายยกให้ฉันหมดทุกอย่างแล้วนี่นา
 
 
 
 
 
ก็เพราะนายรักฉัน.......


ไม่ใช่เหรอ?


 
 
 
 
 
 
TALK :
 
http://i4.photobucket.com/albums/y133/dearchan/eh_xiaolian/egaku_rensui.jpg
Thanks :: สึเคะบุจากโอ
 
 
 
คือร่างสิ่งนี้ไว้ตั้งแต่ยังดราม่าช่องเจ็ดกันอยู่อะ (นานมั่กๆๆๆ)
สถานการณ์ตอนนี้ก็กาแฟขมเคลือบน้ำตาลอยู่ล่ะมั้ง ฮ่าๆๆ
เป็นอีกด้านจากซุยในเอนทรีย์นี้ >> จิ้ม
เนื้อความตอนโรลลืมไปหมดแล้ว เลยออกมาแบบนี้ ซอรี่จริงๆ
(กร๊ากกกกกกกก)   
 
ติดดราม่าคู่นี้อะ =//////=
(แต่มันเยอะจนไม่รู้จะเขียนยังไงดี ฮ่าๆๆ)
 
 
 
 
 
ปล. ใสๆ อย่างไป๋เอดี้ก็อยากเขียนนะ = 3=
 
//ได้ยินเสียงไป๋ตะโกนว่าลำเอียงอยู่แว่วๆ
 

Another Nightmare, the other message

 

 

 

อืม... 

ร่างคุ้นตานั้นนั่งหันหลังให้เขา และกำลังจูบอย่างเร้าร้อน 

ฝ่ายตรงข้ามลากไล้จากริมฝีปากลงมาที่ลำคอ เคลื่อนตัวเลื่อนใบหน้าลงต่ำทำคิสมาร์กทีละจุดๆ อย่างเชื่องช้า บ้างก็สลับจูบและใช้ปลายลิ้นเลียไปทั่วแผ่นอกของอีกฝ่าย 

คิก...รู้สึกดีจัง

ทั้งที่มองเห็นไม่ชัด แต่จากการขยับกายบอกให้เขารู้ว่าการเล้าโลมถูกใจเจ้าของเสียงนั้นมาก 

สองมือที่เขาจำได้ว่าเคยกุมมือเขาอย่างหลวมๆ ถูกดึงให้ไปกอบกุมเบื้องล่างอีกฝ่าย  

มันเริ่มขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงหอบของทั้งสองสอดประสานราวกับขับร้องบทเพลงประสานเสียง 

แล้วคู่กรณีที่เขาไม่เคยเห็นหน้าก็กระซิบริมหูคนรู้จักของเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า               

เร็วอีกสิซุย....

 

!!!!!!!!

 

ร่างสูงเชื้อสายจีนเจ้าของเตียงสีฟ้าสะดุ้งพรวดขึ้นมาจากการหลับใหล  

สักพักเสียงไอดังค่อกแค่กราวกับคนจมน้ำก็ดังขึ้น  

เขาสัมผัสได้ถึงมือของตัวเองที่ปิดปาก มันหยาบกระด้างและไร้ซึ่งความอ่อนโยน 

หลังจากสูดลมหายใจเข้าไป พร้อมกับรวบรวมสติให้กลับคืน ลมหายใจที่ปั่นป่วนนั้นก็เริ่มกลับมาสงบนิ่งเช่นเคย  

เร็น สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่อีกครั้ง แล้วค่อยๆ ผ่อนออกช้าๆ 

ความฝัน 

ริมฝีปากเค้นรอยยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน ความฝันพรรค์นั้นใช่ว่าจะไม่เคยเห็น น่าจะชินได้แล้วแท้ๆ  

ก็แค่ความฝันที่เป็นความจริง

คำสบถจากปากพรั่งพรูอย่างอดไม่ได้ ถ้าหากใครมาได้ยินคงไม่เชื่อแน่ๆ ว่า เด็กเรียน อย่างเขาจะรู้จักถ้อยคำแบบนั้น

เร็นยกมือขึ้นปัดเส้นผมที่ปรกหน้าพร้อมกับเงยหน้าแล้วเอนตัวล้มลงไปข้างหลัง 

ทั้งๆ ที่หยุดฝันอะไรแบบนี้ไปตั้งนานแล้ว ที่กลับมาอีกคงเป็นเพราะประโยคนั้นสินะ... 

 

เพราะฉันเคยนอนกับผู้ชายคนนั้น

 

เขารู้...รู้ดีว่าซุยพูดแบบนั้นออกมาตรงๆ เพราะต้องการแสดง ความจริงใจ และ ความซื่อสัตย์ ให้เขาเห็น แต่เพราะประโยคนั้น มันจึงช่วยไม่ได้ที่หลังจากวันนั้นเขาจะคิดอะไรไร้สาระและหงุดหงิดเวลาเห็นซุย แสดงความสนิทสนม กับคนอื่น

เขารู้ว่ามันเป็นการหึงอย่างไร้เหตุผล แน่นอนยังรู้ด้วยว่า การป้อนขนม กอดรุ่นน้อง และหอมแก้มเด็กคนนั้น เป็นเพราะ ความเคยชิน ไม่ใช่ ความต้องการ

เขาจึงเลือกไม่ลงมือ ทำอะไร ฝั่งตรงข้าม และแค่ ยืมตัว นิดๆ หน่อยๆ เป็นการ ลงโทษ เท่านั้น...

รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฎตรงมุมปากเมื่อนึกถึงปฎิกิริยาตอบสนองของคนที่โดนลงโทษ 

 

อา...ใช่แล้ว ให้ความรู้สึกตอนที่เห็นฉันกอดจูบเด็กคนนั้นติดอยู่ในใจนายไปซะ 

 

ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าซุยเคยทำอะไรมาบ้าง ร่างกายทุกส่วนที่เขาได้สัมผัสเคยถูกสัมผัสจากคนที่เขาไม่รู้จัก ทั้งผู้หญิง...และผู้ชาย 

แต่การรู้กับการเห็นมันต่างกัน 

แถมตอนนี้ความอดทนของเขาก็ไม่มีอีกแล้ว ไม่สิ เขาจะไม่ทนอีกแล้วต่างหาก 

เร็นยกมือมือขึ้นเบื้องหน้าตนเองพร้อมทั้งจ้องมอง 

สามปี...เขารักเพื่อนของตัวเองมาตลอด  

ไม่สิ  

สามปีคือช่วงเวลาที่เขารู้ว่ารักเพื่อนของตัวเองต่างหาก ส่วนรักมานานแค่ไหน...ที่จริงแล้วเขายังไม่รู้ 

ในวันที่ซุยกะรู้ ความจริง ซึ่งเขาไม่เคยแสดงออกมา เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทุกอย่างเป็นเช่นเดิม

เขายอมแม้กระทั่งปฏิเสธหัวใจของตัวเองว่า ไม่เคยรัก แต่ซุย ไม่เชื่อ และบีบคั้นให้เขาต้องยอมรับมัน 

มือข้างขวากำแน่นโดยไม่รู้ตัว 

น่าหัวเราะ 

ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ ไม่เคยสะกิดใจมาก่อนเลยแม้แต่น้อยว่า เขารัก 

ถ้าไม่เป็นเพราะ เหตุการณ์นั้น และถ้าไม่เป็นเพราะเขา เผลอ ควบคุมตัวเองไม่ได้

บางทีคงไม่มีวันรู้ไปชั่วชีวิต... 

 

บางทีกลับไปรักนายข้างเดียวอาจจะดีกว่า...

 

เหมือนลมหายใจสะดุด...  

คำพูดในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก และเขา จงใจ ให้ เพื่อนคนนั้น ได้ยิน

 

เจ็บไหมล่ะ ทรมาน รึเปล่า 

เจ็บแบบที่ฉันเจ็บ  

ทรมานเหมือนกับฉัน 

ให้มันสาสมกับที่ฉันเป็นและเคยเป็น 

 

เร็นเหยียดยิ้มอย่างสาแก่ใจเมื่อนึกถึงถ้อยคำในวันนั้นที่คาดว่าคงฝังติดอยู่ในหัวของซุยกะ  

เขาพลิกตัว เอื้อมมือหยิบมือถือไล่กดข้อความอย่างไม่ยี่ระสิ่งใด 

...ทั้งความเจ็บปวดของตัวเอง และความทรมาณของคนที่เขารัก 

เขาไม่ต้องการทะนุถนอมเหมือนซุยเป็นของล้ำค่า ไม่ต้องการร่วมรักกับซุยแบบคนอื่น 

ดังนั้น เขาจึงตั้งใจว่าจะไม่อ่อนโยนถ้าไม่จำเป็น  

เขาจะไม่ตามใจ จะเอาแต่ใจ จะเรียกร้อง จะต้องการ... 

 

 

 

'อีกห้านาทีจะไปหา เปิดประตูไว้ด้วย

 

 

[SEND]

 

 

 

นายจะทำเพื่อฉันสินะ 

นายยกให้ฉันหมดทุกอย่างแล้วนี่นา 

 

ก็เพราะนายรักฉัน....... 

 

ไม่ใช่เหรอ? 

 

 

 

TALK :

คือร่างไว้ตั้งแต่ยังดราม่าช่องเจ็ดกันอยู่อะ (ตอนนี้ก็กาแฟขมเคลือบน้ำตาลอยู่ล่ะมั้ง ฮ่าๆๆ) 

เป็นอีกด้านจากซุยในเอนทรีย์นี้  

http://foundation.exteen.com/20110322/ehgaku-fic-message

เนื้อความตอนโรลลืมไปหมดแล้ว เลยออกมาแบบนี้ ซอรี่จริงๆ (กร๊ากกกกกกกก)              

Comment

Comment:

Tweet

ฉันชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ T[]T!!!! สะใจซุยจริงๆ (อ้าว)

#1 By Lynx on 2011-04-05 18:40